Η βροχή μιας άλλης εποχής

ΒΡΟΧΗ(Χορχε Λουις Μπορχες)


Το πρόσωπο της μέρας χαρακώνει
η αργυρή λεπίδα της βροχής
κι όμως η λάμψη αυτή που με κυκλώνει
είναι η βροχή μιας άλλης εποχής

Και σε χρονιές σε παίρνει
που η μοίρα σε μοίρανε να δεις μέσα απ' το χώμα
του ρόδου του εκατόφυλλου τη σπείρα
το άλικο παράξενό του χρώμα

Αυτή η βροχή που τα τζάμια θολώνει
στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς
αλλοτινής τα σταφύλια χρυσώνει
στην ξεχασμένη αυλή μιας γειτονιάς

Μανιφέστο

"Ταξιδεύουμε για νέα εποχή
και θα ψάχνουμε για πάντα
κάτι που δεν βρίσκεται ποτέ
Μανιφέστο

Στείλτε αυτό το μήνυμα στο δύο χιλιάδες
μη φοβάσαι για ότι έρθει
χόρεψε και κοίτα ίσια μπροστά
Μανιφέστο"


Από μωρά στη φωτιά. Μάλλον είναι αργά για να στείλει κάποιος το μήνυμά του στο 2000-εγώ ήμουν αρκετά μικρός τότε.
Ταξιδεύουμε στο μέλλον. Ο χρόνος συνεχώς διευρύνεται, ξεχειλώνει όλο και περισσότερο επιδεικνύοντας τεράστια αντοχή. Και παροιμιώδη συνοχή. Και εμείς μαζί του, καβάλα σε αυτόν, ανακαλύπτουμε συνεχώς νέα σύνορα, ταξιδεύουμε για τη νέα εποχή που βρίσκεται πίσω από αυτά. 
 Ποια είναι η νέα εποχή; Οι προοπτικές είναι δυσοίωνες, οι ελπίδες μιας γενιάς λιγοστεύουν.Το μέλλον μας το προμηνύουν πολύ λιγότερο εύρωστο από αυτό των προηγούμενων γενιών. Δυστυχώς...αυτή είναι η περιβάλλουσα ατμόσφαιρα. Και δυστυχώς(εδώ ταιριάζει περισσότερο το τροπικό επίρρημα) η ατμόσφαιρα αυτή στηρίζεται στην πραγματικότητα. Ποιος δε θα ήθελε να έχει γεννηθεί λίγα χρόνια νωρίτερα και να έχει απλά περισσότερες ευκαιρίες;;; Να ζει σε μια εποχή ίσως λίγο πιο αθώα;
Εδώ όμως, αυτές οι ανησυχίες δεν πρέπει να σταθούν εμπόδιο στο ταξίδι. Η εποχή που ψάχνουμε δεν είναι μόνο αυτό.
 Γεννιέσαι λύκος και μετατρέπεσαι σε σκυλί. Δε θέλουν να είσαι λύκος. Από μικρός σε καθίζουν στο θρανίο και πρέπει να απαντήσεις σε ερωτήματα. Καλώς. Ποια είναι όμως τα ερωτήματα αυτά; Μήπως καθοδηγούν τον τρόπο σκέψης και σε καθιστούν στείρο νοητικά με τη μονοτονία τους; Και με ποιο τρόπο πρέπει να απαντήσεις σε αυτά;  Στα ερωτήματα ζωής αλλά και στα άλλα, μικρότερα ερωτήματα. Οι μόνες σου απαντήσεις είναι βιαστικές και πρόχειρες κινήσεις επιβίωσης. Επιβίωσης από τη λιγότερο μέχρι την περισσότερο επώδυνη συνέπεια. Αναλογικά με το πόσο σημαντικό είναι το ερώτημα. Δε μετατρέπεις την απάντηση σε επιλογή, αλλά μένεις πίσω ακολουθώντας τις επιλογές που κάποιος άλλος θα κάνει για εσένα. Στην καλύτερη περίπτωση, το αφήνεις στην τύχη.
 Ταυτόχρονα δεν μπορείς να είσαι ελεύθερος. Το ταξίδι προϋποθέτει ελευθερία. Πρωτίστως γιατί καταβάλλεις ελάχιστη προσπάθεια. Αυτή σε φέρνει πάντα στο όριο αυτό της επιβίωσης, που αναφέρθηκε προηγουμένως. Ακολούθως σε κάνει πολλές φορές να εξαρτάσαι από αυτούς οι οποίοι θα "κάνουν κάτι για εσένα". Or you think so. Ο δεύτερος λόγος είναι πως εκ φύσεως υπάρχει μια ροπή στην αδράνεια. Μια τάση για καταστάσεις ελάχιστης ενέργειας. Αυτό συμβαίνει και σε όλους μας. Είναι δύσκολο να καταβάλλεις περισσότερη προσπάθεια. Πρέπει να νικήσεις κάτι το εγγενές. 
Πρέπει να νικήσεις τον εαυτό σου.
Η νέα εποχή είναι μια στεριά που ξέρεις πως δε θα βρεθεί ποτέ. Το ταξίδι για αυτήν είναι ένας πρόλογος για το δικό σου μανιφέστο.

Fail 2o :
Έστω ότι τελείωσε αναίμακτα ο πιο βαρετός Ιούνιος της ζωής σου. Έστω ότι βρήκες έναν τρόπο να την παλέψεις. Έστω ότι βρήκες κάτι να κάνεις πριν φτάσεις στο έσχατο σημείο ανίας και ξυσοπαπαριάς, πριν πεθάνεις είτε από ακατάσχετη αιμορραγία εκεί που ξέρεις, είτε επειδή αποφάσισες ο ίδιος να δώσεις ένα τέλος στη ζωή σου. Αφού λοιπόν υποθετικά κατάφερες να επιβιώσεις, φτάνει ο Ιούλιος. Είσαι μια ανάσα πριν το εκπαιδευτικό ταξίδι. Η ψυχολογία βρίσκεται στο ναδήρ και οι πιθανότητες για ένα κατεστραμμένο καλοκαίρι έχουν απόδοση ίση με 1. Κι όμως, υπάρχει μια ελπίδα, που αρχίζει να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, κάπου στο τέλος του...ο Αύγουστος!!!
Χαμογέλασε όσο προλαβαίνεις μικρέ δοκιμούλη,κούνα και τ'αυτάκι από τη χαρά που λέει και ο φίλος μου, πάρε το απαραίτητο ψυχολογικό ύψος και είσαι έτοιμος για μια μεγαλειώδη βουτιά από εκεί στο βούρκο της αποτυχίας!!! τουλάχιστον έχεις συνηθίσει και έχεις μάθει να κολυμπάς στα βαθειά...καταλαβαίνεις τι εννοώ...

γιατί όμως;;; έλα, δε θέλει πολλή σκέψη...
θα σε βοηθήσω επειδή από ότι φαίνεται δεν είναι τόσο απλό.
ΣΤΟΙΧΕΊΟ ΠΡΩΤΟ: Τί έχει το 15αύγουστο σε κάθε ακατοίκητο τον υπόλοιπο χρόνο χωριό της ελληνικής επικράτειας; Πανηγύρια! 

Ξέρεις πολύ καλά, με φαί

ΠΟΛΥ ΦΑΙ!

 το χειρότερο απ'όλα, ΓΕΡΟΥΣ

Α, και φυσικά χορούς!

ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: Οι φίλοι σου, για θυμήσου...

από πού είναι;...
... από την επαρχία! Συνδύασε τα παραπάνω...και θα δεις τα αγαπημένα φιλαράκια διασκορπισμένα σε όλη την Ελλάδα!!!
Δε θέλω να γίνω χυδαίος όπως στο προηγούμενο post και δε θα βρίσω.  Όμως το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο: Μένεις λοιπόν για μια ακόμη φορά μόνος, σε ένα άδειο νησί, δίπλα σε μια άδεια πρωτεύουσα να κάνεις μακροβούτια στη γεμάτη απόβλητα θάλασσα κοντά στο σπίτι σου και να χαζεύεις το ερωτικό κάλεσμα των καβουριών...

ΥΓ: Το παραπάνω κείμενο αναφέρεται σε δοκίμους και γενικότερα φοιτητές που θα μείνουν στην Αττική μέσα Αυγούστου...